Lendfers.com

Na een week pure wildernis in Tasmanie zijn we weer terug in de bewoonde wereld. De natuur is echt waanzinnig hier, heel ruig, afwisselend en extreem stil (ondanks het door de australiers zo veel genoemde drukke hoogseizoen). We hebben veel gewandeld en hebben een korte uitstap naar de jaren ’70 gemaakt. Want Tasmanie blinkt wel uit in “historic” sites.

Een van onze wandelingen is naar Wineglass bay. Dit is een wereldberoemd uitzicht. Het is een pittige klim. Max gaat in de rugdrager en Tijn loopt zelf. Het uitzicht is echt waanzinnig. Vanaf grote rode rotsen kijk je naar een turkooise baai met een parelwit strand, in de vorm van een wijnglas. Over wijn gesproken, die smaakt hier bijzonder goed. We hebben al aardig wat chardonnay-tjes geproefd en misschien komt het doordat je op vakantie bent, maar ze zijn echt voortreffelijk. Overal op Tasmanie is ook verse vis te eten. Een serveerster vertelt dat de oesters heel goed voor de huid zijn, dus kom maar door.

We vervolgen onze route richting het Noorden van Tasmanie. De kustweg is echt supermooi, met kliffen, stranden en rotsen. We overnachten in St Helens. Ons hotel is een omgebouwd bejaardenhuis, onze badkamer heeft een zitting in de douche en ruimte voor 3 rollators. Precies zoals opa Lelo heeft. St Helens is daarnaast ook nog eens oersaai, er is echt niets te doen, behalve op het terras van ons hotel een wijntje drinken. Ach, wat heeft een mens nodig.

We zijn al 10 dagen onderweg. Jee, de tijd vliegt. Het is heerlijk om echt in een andere wereld te zijn en avonturen te beleven. Maar de tijd gaat ook zo snel. Ik had me voorgenomen om echt tot rust te komen en eens tijd te nemen om na te denken. Dat lukt nog niet. Voordat de mannetjes ‘savonds liggen te slapen is het al vrij laat en gaan we zelf ook al bijna slapen. Max slaapt nog niet iedere nacht even goed en met alle indrukken er bij zijn we nog steeds best moe. Gelukkig hebben we nog heel veel weken voor de boeg !

Na een bezoek aan de Bay of Fires vervolgen we onze reis naar Launceston. De rit is wederom spectaculair. Dit keer rijden we door bossen met metershoge varens, ze noemen het hier ook regenwouden. Onderweg drinken we koffie in Scottsdale. Ook hier weinig interessants. Gek he,in Nederland verlangen we zo naar rust en ruimte. Staan we s ochtends gezellig met z’n allen stil stil op de A2. Dan lijkt het zo heerlijk om ergens te wonen waar geen files zijn. Maar als je hier dan in die plaatselijke pub in Scottsdale zit, met prenten uit de jaren 70 aan de muur, 3 winkels in de winkelstraat en overal bejaarden, dan is de activiteit in Nederland en Utrecht om te shoppen om de hoek toch wel erg prettig.

Launceston is een leuke stad. Er zijn zowaar wat hippe winkels en het stadje ziet er gezellig uit met veel oude gebouwen. Het is gebouwd in de Caratact gorge (kloof), die uitkomt in zee en dat geeft spectaculaire uitzichten midden in de stad.

Een voordeel van dit land: het wordt overstelpt met Japanners en dus eten we voor een prikkie sushi. Onze kids zijn van die verwende pipo’s die zeggen: Oh lekker mama, eten we sushi vanavond, dus dat komt goed uit.
In ons historische hotel (daar heb je er weer een), proberen de kids op tijd in bed te krijgen. Met z’n vieren in 1 kamer is echter een te groot festijn en dus blijven ze tot laat met knuffels gooien. Opvoeden en streng laten we maar even. Het is zo heerlijk om ze zo enthousiast te zien.
Max zegt sinds vandaag (eindelijk) zijn eigen naam. Tot nu toe zei hij steeds: papa, mama,

2009
Oud & Nieuw vieren we in Lemonthyme lodge in Cradle Mountain National Park. Echt onwijs mooi is het daar. Rondom de lodge zijn prachtige wandelroutes en we struikelen letterlijk over kangaroos. De eerste keer dat Tijn aan komt snellen om te vertellen dat ie er een heeft gezien denken we nog “uhuh”, maar ze zitten hier gewoon echt ! We dineren uitgebreid en dankzij Dora op de laptop eten de kids gezellig uitgebreid mee. Bij het open haardje in onze cabin luidden we het nieuwe jaar in. Bijzonder !

Op nieuwjaardag pogen we de beroemde wandeling rond Dove lake te maken. Hier is het maar 32 dagen per jaar droog en wij hebben de eer om tijdens de zomer in een echte sneeuwstorm terecht te komen. Echt ver komen we dus niet, maar het is wel geestig.

In Strahan aan de wilde Westcoast genieten we van de ruige zee (tussen Strahan en Patagonie (Remko &J10) in Argentinie zit geen land), extreem hoge duinen en Via de Wilderness route rijden we terug naar Hobart met tussenstops bij het eenzamen Lake St. Clair (met weer kangaroos) en de indrukwekkende Russel Falls en Nelson Falls in Mount Field NAtional Park. Op onze laatste avond Tasmanie pakken we nog even het “The Taste” festival mee. Overal kun je wijnen proeven, vers seafood eten en zijn optredens. Heel gezellig.

Onze laatste dag op Tasmanië gaan we naar Mount Wellington, de berg die uitkijkt over Hobart. De uitzichten zijn fantastisch en Tijn klimt als een berggeitje over de rotsen. Daarna gaan we naar Richmond, een stadje waar volgens de Lonely Planet de tijd stil heeft gestaan. Wij vragen ons af: waar niet op Tasmanie ? Hier op de oostkust is het nog redelijk bevolkt maar in de rest van tasmanie komen we onderweg vaak niemand tegen;

af toe een iemand die dan vriendelijk uit de auto zwaait. Het komt nog voor!

Aan het eind van de dag vliegen we naar Melbourne. Een bumpy ride, want we zijn bijna aan de grond en stijgen dan weer op en vliegen dan nog geruime tijd rondjes.

Tijns grote dierenzoektocht

Tijn heeft een spelcomputertje gekregen voor onze grote reis. Het is echt een topper, want hij kan zich uren vermaken met de avonturenspellen die er op staan. Ideaal voor lange vliegreizen of autoritten. In een van de spelletjes gaat Diego op dierenzoekttocht.
Zelf hebben we ook een verrekijkertje meegenomen. Dat komt nu goed van pas, voor Tijns grote dierenzoektocht. Elk dier dat we zien bekijken we met de verrekijker (net als Diego) en wordt genoteerd in een schriftje. Nu worden we gelukkig overal overstelpt door PR-brochures in dit land, en daarin staan veel plaatjes van dieren. Die kunnen we dus leuk uitknippen voor in het grote dierenboek van Tijn. Tot nu toe is de score: meerdere kangaroos, een koala (in de dierentuin), en  haai en heel veel visjes in het Sydney aquarium en een aantal tussen de rotsen op het strand, een lieveheersbeestje met rood/blauwe kleuren, een papegaai (gewoon ergens in een boom- misschien ontsnapt uit een voliere ?), een vlinder, een mier, een kever, een roodborstje dat volgens Tijn toch echt een aarbeivogeltje was, een pinguin (op een rots in de zee, deze was wel echt echt) en 2 echidna’s (soort grote egels). We spotten lekker verder!

Max
Onze kleine man. We vergeten zo vaak hoe klein het kereltje eigenlijk nog is. Hij hobbelt zo stoer mee, wil alles zelluf doen en is zo enthousiast over alles wat er te gebeuren staat.
Voor hem is het wel wat hoor deze reis. Ineens moet hij regelmatig in een grote mensen bed slapen omdat er geen kinderbedje is, iedere dag is hij weer op een andere plek en overal krijgt hij aandacht van vreemde mensen (Hey there little Max, you are a sweetie..). Gelukkig is hij onwijs makkelijk en ondanks sommige gemiste middagslaapjes zit hij net zo leuk mee te dineren en loopt hij kilometers te springen van enthousisame aan het handje van mama.
In Australie zijn ze – zoals geschreven – niet op alle fronten even modern, zo lopen alle electriciteitskabels hier nog boven de grond. En laat dan nou net op de spoorwegleidingen in Nederland lijken… Max roept dan ook de hele dag: Tjoektjoek ! Want treinen zijn en blijven zijn grote liefde.
En de titi (televisie) is ook erg in trek. Ze hebben een kinderprogramma waar 2 mensen van alles nadoen, heel knullig eigenlijk, maar Max vindt het prachtig. En Bye Bye kan hij heel goed zeggen. Gelukkig hebben we de netbook mee met heel veel dora filmpjes. Want als het hem een beetje teveel wordt is het heerlijk om even lekker zijn grote vriendin Dora te kunnen kijken. Gewoon dat filmpje met de paaseieren die hij al 1000 keer heeft bekeken.

Melbourne is een stad waar we direct verliefd op zijn. Wat een goede sfeer, overal leuke winkels en restaurantjes. Vanuit hier huren we een camper om via Philip Island de Great Ocean Road te gaan doen, richting Adelaide. Op weg naar Philip Island nemen we een ritje in de Puffing Billy trein.

Philip Island is de ideale bestemming voor Tijns dierenzoektocht. We beginnen de dag met een bezoek aan een bos met Koala’s. Er zitten er onwijs veel, superleuk om ze te zien terwijl ze een beetje liggen te pitten en te herkauwen. We zien er echt veel. Sommige maken ook behoorlijke herrie.

Daarna rijden we naar Grossard point, een mooi uitzicht punt bij de zee. We blijven lekker een tijdje op het strand, waar prachtige rotsjes zijn waartussen vissen zwemmen. Max zit binnen 1 minuut lekker met kleren en al in het water te spetteren en is niet te houden. Hij vindt het echt helemaal geweldig. We zoeken schelpjes voor oma Laura, bekijken zeeslakken (K’s favourites) en krabbetjes.

Hierna gaan we naar The Nobbies, een schiereiland waar duizenden zeehonden liggen. Dit jaar zijn ze echter op vakantie gegaan, want we zien er geen een. Beetje jammer, maar de dierenscores worden goed opgetrokken door een heus konijn (ook leuk), zilvermeeuwen en een paar pinguins inclusief een fluffy baby in een holletje en een dood exemplaar. Tijns theorie is dat de zeemeeuwen deze baby hebben gepikt. De uitzichten op de kust zijn wel heel spectaculair, dus the Nobbies is geen verloren tijd.

In Cowes eten we wat. Om half 9 vanavond is de estimated arrival time van de pinguins dus de kids blijven lang op vandaag. Met ons flagship rijden we door naar het zuidwestelijke puntje van Phillip Island naar de penguin parade. Dit is een mega groot georganiseerd geheel met echte betonnen tribunes om blauwe pinguins te zien als ze bij schemering aan land komen. Er valt wat van te zeggen dat het zo ‘geregeld” is, maar het zorgt er zeker voor dat de pinguins niet lastig worden gevallen door hordes toeristen. We hebben van te voren al kaartjes geboekt en zitten daarom in de knusse hoek met maar een paar anderen. Helaas mochten we geen foto’s maken, maar het is waanzinnig !!! Er komen echt tientallen pinguins in groepjes uit het water en waggelen dan heel schattig over kleine paadjes naar hun babies.

We zien ze zelf hoe ze de kleintjes dan voeren. Het is echt geweldig. Tijn & Max vinden het ook super, ze gillen echt van enthousiasme (helaas vinden de andere bezoekers dat iets minder).

Via de Dandenong Ranges naar The Great Ocean Road

Tijdens een reis met kleine kids doe je een aantal dingen die we zelf niet zouden hebben uitgekozen. Zo bezoeken we “Puffing Billy” de oudste stoomtrein van het land in de Dandenong Ranges N.P.
Max is echter helemaal in zijn nopjes van alle tjoektjoeks die hij ziet. Het is ook wel schattig, op de diverse perrontjes staan verklede conducteurs en de oude stoomlocomotieven zijn erg gaaf (type spoorwegmuseum). We hobbelen gezellig heen en terug tussen alle bejaarden en andere toeristen met kids en Max heeft echt een topdag. Zijn nieuwste woordje is trouwens “apple juice”.

Deze beroemde kustweg loopt van Torquay (zo’n 100 km onder Melbourne) naar Warrnambool. Om de paar kilometer zijn er scenic lookouts, waarvan je de stoerste kusten en rotsen ziet. Het is echt indrukwekkend mooi. We hebben geluk met het weer, want na een paar bewolkte frisse dagen is het weer zonnig. En we vinden gelukkig nog een plekje op een camping in Apollo Bay, want dat is in het hoogseizoen toch best lastig.

In Torquay bekijken we de surfacadamy en de dudes op het strand. Verderop de route naar het westen is mooi. De mooiste uitkijkpunten zijn The twelve apostles en Lord Arch gorge. De zee beukt echt honderden meters onder ons tegen de uitgesleten roodoranje rotsen. We hebben niet zo heel goed weer, maar even komt de zon er toch doorheen. Het uitzicht is mooi vanaf de bezoekerscentra. Het is allemaal erg goed geregeld hier, om de 30 km is er wel een bezoekerscentrum met veel parkeergelegenheid voor ons flagship.

We hebben inmiddels onze weg een beetje gevonden in de camper. Dat betekent dat we nu zeker weten dat de helft van de spullen niet werkt, we inmiddels een paaltje onze linkervleugel heeft ingedeukt, een boomtak de bovenverdieping heeft geraakt en dat het bed in het achterdek totaal niet slaapt. Maar verder is het wel heel gezellig en handig om alles bij de hand te hebben. We hebben een nieuw campingstoeltje gekocht en voor de kids 2 plastic stoeltjes van Cars en Pooh, waar ze lekker buiten in kunnen zitten.

We vervolgens onze tocht richting Adelaide met een bezoek aan de Grampians. Dit is een national park met heel aparte rotsformaties. De camping in Halls Gap ligt fantastisch in een vallei en is eindelijk eens ruim, rustig en ongeorganiseerd. Naast ons kamperen wat echte australische hippies, de aborigional didgederoo en een kampvuurtje maken ons ‘outback’ gevoel helemaal compleet. Tijn ontdekt een leuk grietje met fiets en aan hem hebben we geen kind meer. Hij zoekt ‘t bij Emma.

Een van onze wandeltochten is naar The Pinnacle, wat een mooi uitkijkpunt blijkt te zijn. We vertrekken vol goede moed. Het blijkt een 3uur heftige klim over rotsen, stenen trapjes en kloven te zijn. JW zeult zich een breuk met 15 kg Max in de rugdrager, maar Tijn klimt als een berggeitje naar boven. De zon beukt er hard in, zo rond het middag uur. Halverwege twijfelen we, maar zetten toch door.

Onderweg krijgt Tijn veel complimentjes dat “such little legs can climb that high” en met het voorzicht op het extra grote australisch ijsje dat we hem beloven omdat we zo trots op hem zijn gaat hij nog harder. Het uitzicht is thank god ook echt helemaal geweldig.

We hopen hierna op een rustige middag maar Tijn vindt dat hij toch ook wel een zwembadduik en de speeltuin heeft verdiend. In Australie hebben ze trouwens in iedere gehucht echt een waanzinnig publieke kinderspeeltuin. Ze zijn echt heel mooi en niet zoals bij ons hangjongerenplekken. We hebben er tot nu toe bijna elke dag wel een bezocht en de kids vinden ze helemaal top. Bij deze ontmoetten we een nederlands stel dat net als wij met 2 kids langere tijd rondreist. Leuk om even ervaringen uit te wisselen.

‘s Avonds steken we lekker de barbie aan (zo noemen ze de BBQ hier) en genieten van de buren die zingen met gitaar bij het kampvuur, terwijl de kakatoes in de bomen kwetteren en de kangaroos te voorschijn komen. Dit is echt gaaf !

De volgende dag doen we het iets relaxter aan en nemen we nog een walk naar Reed Lookout / The Balconies. Met ook waanzinnige uitzichten van rotsen die tientallen meters uitsteken. Ook hier zijn de routes heel goed aangegeven en met maar 45 minuten is het prima te doen voor de kids. Grampians National Park heeft meer dan honderd hele mooi wandelingen. Achteraf gezien hadden we hier wat meer tijd willen rondbrengen. Meer info te vinden op grampiansnationalpark.com

Slapen in de camper
Iedere avond blijft het een groot feest als de mannen gaan slapen in hun kamer zoals ze het bed bovenin het voordek van ons flagship noemen. Vooral het raampje opendraaien en dan hard over de camping roepen is populair, maar ook de knuffels naar beneden gooien en stoeien doet het goed. We hadden gehoopt op lange avonden samen buiten zitten maar zijn meestal wel tot 21.30 bezig voordat het spul eindelijk eens besluit te gaan pitten. En ja, ook het doorslapen van de kleine nachtbraker is niet geweldig. Zo is de vakantie toch ook weer niet zo anders als thuis en in combinatie met het harde bed in de camper zijn we nog niet echt lekker bijgeslapen.

Voor een overzicht van de campings waar wij overnacht hebben zie het Route Overzicht

Een lange rit
Vanaf The Grampians vertrekken we richting Adelaide. We hebben ons een beetje vergist in de afstand.

‘s Ochtends maken we nog een wandeling naar the Balconies, een mooi uitzicht punt en moeten nog even terug naar de camping om de sleutel van het douchegebouw in het te leveren (waren we vergeten). De eerste kilometers rijden schieten niet op, de kleine bochtige (terugschakelen in de twee) en steile wegen zorgen voor een gemiddelde snelheid van 50 km/u.

Eenmaal in de goldfields, tot aan de horizon goudkleurige akkervelden (‘t lijkt net Brabant, he dat voelt als thuis), kunnen we versnellen maar dan blijkt het toch nog bijna 400 km rijden te zijn. Gelukkig slapen de kids lang. De weg is kaarsrecht en beresaai, maar het is wel weer geestig om te zien dat echt in de middle of nowhere er wel een prachtig sportcentrum is gebouwd en er in ieder compleet uitgestorven dorp een modern visitorscentre is. Pas aan het eind van de dag zijn we in Goolwa, waar we overnachten voordat we naar Kangaroo Island vertrekken.

Kangaroo Island
Helaas zit de boot naar Kangaroo Island helemaal vol en dus staan we een beetje doelloos te wachten op de kade. Het is 8.30 uur en pas om 17.30 kunnen we mee. We gokken op de standby lane en hebben onwijs geluk dat we al om 10 uur met ons flagship mogen boarden.

En ja: je kan met je camper van het vasteland naar kangaroo island. Oprijden naar de boot vergt echter goede begeleiding aangezien het te stijl is moet je behoorlijk schuin rijden.

Kangaroo island is een groot natuurpark, waar nauwelijks iemand woont. Met groot bedoelen we een eiland de helft van Nederland. Er is veel te doen en aangezien de boot terug pas op donderdags weer plek heeft besluiten we 3 dagen te blijven. In Kingscote, de hoofdstad, lukt het ons om even te internetten in de plaatselijke bieb en slaan we flink wat eten in de enige supermarkt van de stad. We kamperen 150 km westelijker en er is tussen Kingscote en daar geen winkel meer.

Ondanks het schoonheid van het eiland hebben we een beetje een off-day. Reizen en vakantie vieren is heerlijk, maar ook dan kan je wel eens even de p in hebben of ben je elkaar gewoon even zat. Thuis heb je weinig tijd voor jezelf maar nu hebben we nog geen 1 seconde voor onszelf gehad. Zelfs als ik ga plassen is er wel een mannetje dat gezellig mee wil. Heel lief hoor, maar give me some space please ! Nu had ik van te voren al wel verwacht dat deze reis geen instant antwoord zou zijn op allerlei dingen die me bezig houden, maar de tijd om even na te denken of gewoon lekker een boek te lezen zijn er nog nauwelijks geweest en dat is soms wel jammer.

‘s Avonds in het Western KI caravan park begrijpen we waar de naam Kangaroo Island vandaan komt. Rond onze camper zitten wel tien kangaroos te grazen. En in de boom naast de camper zitten 2 koala’s te relaxen. Wat bijzonder.

Onze camper begint nu ook wat kuren te krijgen. We horen af en toe wat smakken aan de onderkant van de camper. Echt een vreemd geluid. Blijkt de leiding van de wastafel aan de onderkant van onze camper een beetje te lekken. Zitten al die kangaroes lekker dat vet af te lebberen! Snel maken lukt niet zo een twee drie want het enige wat we hebben is ducktape en dat helpt niet! Ook geen winkels in de buurt dus nog een nachtje even geen oog dicht doen

De volgende dag is het snikkend, maar dan ook snikkend heet. We hebben tot nu best koele avonden gehad. vaak konden we zelfs niet buiten zitten en ook overdag hebben we best vaak een lange broek aan gehad. Maar hier is het onvoorstelbaar verschroeiend warm.
We gaan naar Sealbay om onder leiding van een gids zeehonden van dichtbij te bekijken. De gids adviseert ons niet te gaan met de kids vanwege de blizzard, op het strand is het 43,1 graden ! Helaas, maar niet onverstandig. In plaats daarvan gaan we maar naar de Kelly Hills caves. Lekker koel zo’n grot. Max is lichtelijk opstandig en doet echt alles wat niet mag, over hekjes klimmen, aan stalachmieten trekken, door de uitleg heen krijsen etc. Lekker a-relaxed. Gelukkig is iedereen echt relaxed in dit land en schijnt niemand zich er echt een te storen, maar zelf vinden we het toch wat ongemakkelijk zo’n puberende peuter. Tijn vindt het wel supercool. Hij heeft zijn zaklamp meegenomen en loopt als een avonturier achter gids aan.

‘s Middags rijden we naar de noord kust. Best een stukje rijden maar we hopen op een koele airco in ons schip. Die kan het echter niet echt aan en al peentjes zwetend stuiteren we over het rode gravel. Gelukkig heeft JW de instructies van de bus goed gelezen, mochten we een op deze onverharde wegen een lekke band krijgen dan moeten we onder de bus gaan liggen en wachten op hulp.

Het strand in Stokes Bay is wel moeite van de zwetende rit waard en is waanzinnig. Na een korte wandeling door allerlei rotsen en smalle kloven (hier dus geen dikke mensen) komen we op een hagelwit strand. Er is een soort door de rotsen natuurlijk afgescheiden deel dat net een kinderbadje is en daarachter zijn grote golven.
Wauw, dit is lekker zeg. Een nadeel is wel de hoeveelheid vliegen. We spuiten ons suf met allerlei afweermiddelen (beetje jammer met de zo pure zuivere lucht hier), maar ze blijven ons achtervolgen. We dobberen lekker rond en waterratje Max is helemaal in zijn nopjes. Vooral de grote golven vindt hij helemaal stoer. Met zijn blonde wilde haartjes, bruine kop en billabong zwemshort kan hij zo door voor een echte surfdude.

We beraadden ons op de verdere plannen. Ons idee was vanuit hier naar het noorden te rijden, de echte outback in. Maar sinds de hitte van vandaag vragen we ons af of dat slim is. We moeten dan én ver rijden én je kunt werkelijk niets te doen met dit soort temperaturen. Als de airco het hier al niet aankan wordt de 45 graden in de outback een hopeloos verhaal denken we.

‘s Avonds lopen we een korte wandeling vanaf de “Western KI” camping naar de blue lagoon. Onderweg komen we onwijs veel kangaroos tegen, ook de hele grote. De kids vinden het geweldig om ze van zo dichtbij te kunnen zien.

Max is zo enthousiast dat hij gewoon op zo’n enorm beest van 2 meter hoog afstormt om ‘m te aaien. Kan ‘t nog net voorkomen….